12 november 2026

En toch.... But still....

Het is nu tien over acht en langzaam begint de wereld 'wakker' te worden. Zoals vaak de laatste tijd, zit ik 's morgens vroeg op het balkonnetje te genieten van de ochtend en alle geluiden. Ben ook weer begonnen in het boek 'Ik ben Marijn', van een moeder die schrijft over het leven van en met haar EMG-dochter. Ook al is het anders dan met Lennard, heel confronterend, heel herkenbaar. Dan hoor ik ook weer dat stemmetje van binnen "doe iets met jouw dagboeken...". Lijkt me heel mooi, maar steeds duw ik het voor mij uit. 

Lennard ligt nog lekker te slapen, na de afgelopen week alweer vier keer naar de Puma te zijn geweest, mag hij uitslapen. Wat we vandaag gaan doen weet ik nog niet....stukje lopen (hij heeft veel kracht en coördinatie verloren de afgelopen maanden) en hopelijk ook fietsen. Er is tuinplukdag bij de Sfeerstal met gezellige kraampjes vertelde de serveerster van de week.... We gaan het wel zien. 

Zojuist liep de buurman met zijn zoon naar de parkeerplaats. Opzich niks bijzonders natuurlijk en zeker niet iets waar je door geraakt hoeft te worden..... Alleen kwam bij mij wél binnen 'ook dat zal Lennard nooit gaan doen'! 
En natuurlijk weet ik dat heel goed
En natuurlijk moet ik daar niet naar kijken
En natuurlijk is het niet voor iedereen weggelegd
En natuurlijk kan het nóg erger
En natuurlijk......

Maar zo af en toe hè, dan kan dat zo binnen komen! En weet ik 'even' met dat gevoel geen raad. Het komt altijd op momenten dat je het niet kan gebruiken. Of laat ik maar eerlijk zijn, ik weet nooit goed hoe dat te delen. Ook al weet ik dat er nog zoveel andere ouders zijn die dit gevoel (her)kennen. De machteloosheid, de onredelijkheid, de boosheid soms.... En toch maakt je zo voelen geen verschil in de situatie. 

Om vervolgens weer op te staan en verder te gaan met de dingen die je moet doen.... De was, eten maken, huis opruimen, boodschappen doen.... En dan sta je daar met je lijstje in je hand, je weet wat je nodigt hebt en je zoekt in de winkel....ziet vanalles, maar niet wat je nodig hebt. En dan vraag ik me wel eens af 'zou die meneer/mevrouw daar ook zo zoekende zijn? Met zijn/haar hoofd totaal niet bij 10 biologische eieren?' Je hele wereld draait om maar een ding, Lennard....zijn zorg en alles wat hij nodig heeft. En toch wil je dat niet, er is zoveel meer!! Hoe fijn zou het zijn om eens een dag helemaal zonder zorgen of schuldgevoel te kunnen genieten? Zonder dat incomplete-gevoel op stap te kunnen gaan? 

It's now ten past eight and the world is slowly waking up. As most mornings lately, I sit on my balcony enjoying the early morningsounds. I've started reading a book again by a mother about life with and about her handicapped daughter. Even though it's so different from Lennard, the  confrontation and recognition hits home. Then I hear this voice in my head 'do something with your diaries....' If only I would, but I keep pushing that aside.

Lennard is still asleep, after having gone to daycare fout times this week, we let him. What we're going to do today I don't know yet.....maybe for a little walk
Met Lennard gaat het nog niet echt lekker.  Door de Diphantoïne-oplaat die hij heeft gehad, is de spiegel te hoog. Hierdoor kreeg hij bijwerkingen: hoesten en overgeven. Nu krijgt hij de Diphantoïne 2x dgs IV om zijn maag te ontzien en dat lijkt goed te gaan. Zaterdag had hij een slechte dag, regelmatig aanvallen en veel hoesten en overgeven. Cor vertelde dat hij plotseling heel warm aanvoelde, had 38.9, er zijn longfoto's gemaakt en weer bloed afgenomen. Door het hoesten en overgeven heeft hij geaspireerd en was er het vermoeden dat hij longontsteking heeft.  Er is gelijk gestart met een ABkuur en de crpwaardes zijn alweer gezakt gelukkig. Er werd al regelmatig een kweek afgenomen uit zijn Port-a-cath en daar is zondag een schimmelinfectie in gevonden en ook hiervoor krijgt hij nu een AB-kuur. Vooralsnog staat hij voor vrijdagmiddag gepland om de PAC te verwijderen en een centrale lijn te plaatsen voor zijn IV. Pas wanneer er 3x een negatieve  reactie op de bloedkweek is, mag hij een nieuwe PAC. De neuro gaat wel elke dag bellen om te kijken of er toch niet eerder al een plekje is... duurt hun eigenlijk te lang.

Vorige week zijn de immunoog, regievpk en nog iemand van die afdeling langs geweest om te bespreken wat nodig is voor Lennard wanneer hij voor zijn 4wekelijkse IV komt....zij dachten dat hij dat in de rolstoel kreeg... De behandeling bij hun op de dagverpleging zijn alleen maar stoelbehandelingen. Omdat er toch altijd grote kans bestaat dat Lennard na afloop van zijn infuus een nachtje moet blijven vanwege de epi, wordt nu gekeken om het op de Neuro High Care te doen, waar hij nu ook ligt. Hier weten ze hoe te handelen mocht de epi dan weer ontsporen en dan met ondersteuning van de immunoloog.

Gelukkig is Lennard ondanks da hij zo ziek is, af en toe lekker bezig. Ligt te fluiten, te zingen of gooit zijn benen over de rand van zijn bed en ligt dan overdwars! Soms komen ze even kijken omdat ze hem niet meer op de camera zien. Ook hier heeft hij ze allemaal om zijn vinger gewonden, zijn allemaal gek op en met hem en dat voelt zó fijn.  Ws omdat het High Care is, maar er wordt heel goed voor hem gezorgd, wij worden serieus genomen en bij vragen zelfs nog overleg met 1noord. Het feit dat de artsen  (van Sophia en Centrumlocatie) regelmatig overleg met elkaar hebben, zorgt er voor dat er bijna geen arts aan zijn bed komt die hem niet 'kent'.  Allemaal kennen zij zijn verhaal en dat scheelt zoveel uitleggen!

Drama rolstoel zal nog wel even voortduren....GTST is er niks bij;). Wel heeft hij nieuwe rugleuning, zitting, armleuningen en werkblad (wat ik al weer was vergeten). Er waren ook nieuwe fixatiebanden....maar die ziijn ook weer terug. De zitbroek was vervangen door een heupgordel (Lennard zakt dan lekker onderuit en hangt zich dan bijna op in zijn borstfixatie) met pinsluiting, dat dan weer wel en de borstfixatie had klipsluitingen die onder de stof zaten en voor mij dus bijna niet open te krijgen zijn. Monteur is gister weer geweest om de oude fixaties terug te plaatsen en had het dossier meegenomen. Nou zou je denken dat mensen die daar werken toch wel zouden moeten kunnen lezen....helaas.... De adviseur had het allemaal keurig opgeschreven wat nodig was:
nieuwe zitbroek met pinsluiting
nieuwe borstfixatie met pinsluiting
werkblad met opstaande randen en paar gaten om speelgoed aan te kunnen hangen
aanpassing van de voetensteunen
nieuwe armleuningen met extra steun zodat Lennard er niet weer binnnen de kortste keren een wip van maakt
en dan toch hè...
Ach, ik blijf maar lachen! Monteur vertelde wel dat het hun fout was en zij het dus moeten betalen toen ik vroeg wie dat ging betalen... en dan bezuinigen met zijn allen...


Gelukkig schijnt het zonnetje weer vandaag, heb alweer wat gesopt in de keuken (niet te enthousiast hoor, is zo overdreven) en ga maar weer genieten van de kleine dingen. Hoop dat de man even in zijn stoel kan vandaag en we een rondje op de gang kunnen maken. Oh ja, was gister even in de speelkamer van 1noord buurten, mocht speigelkubus en spiegelplaat meenemen voor hem ("kom maar gerust hoor, pak maar wat je wilt", toch wel voordeel als je onderdeel van het meubilair bent) en heb het nog gehad over de cliniclowns. Lennard en Bes zijn dikke maatjes geworden in die ruim 8 jaar en Laura (pedzorg) ging vragen of ze bij Lennard langs willen/kunnen komen.... wordt vervolgd!