12 november 2026

En toch.... But still....

Het is nu tien over acht en langzaam begint de wereld 'wakker' te worden. Zoals vaak de laatste tijd, zit ik 's morgens vroeg op het balkonnetje te genieten van de ochtend en alle geluiden. Ben ook weer begonnen in het boek 'Ik ben Marijn', van een moeder die schrijft over het leven van en met haar EMG-dochter. Ook al is het anders dan met Lennard, heel confronterend, heel herkenbaar. Dan hoor ik ook weer dat stemmetje van binnen "doe iets met jouw dagboeken...". Lijkt me heel mooi, maar steeds duw ik het voor mij uit. 

Lennard ligt nog lekker te slapen, na de afgelopen week alweer vier keer naar de Puma te zijn geweest, mag hij uitslapen. Wat we vandaag gaan doen weet ik nog niet....stukje lopen (hij heeft veel kracht en coördinatie verloren de afgelopen maanden) en hopelijk ook fietsen. Er is tuinplukdag bij de Sfeerstal met gezellige kraampjes vertelde de serveerster van de week.... We gaan het wel zien. 

Zojuist liep de buurman met zijn zoon naar de parkeerplaats. Opzich niks bijzonders natuurlijk en zeker niet iets waar je door geraakt hoeft te worden..... Alleen kwam bij mij wél binnen 'ook dat zal Lennard nooit gaan doen'! 
En natuurlijk weet ik dat heel goed
En natuurlijk moet ik daar niet naar kijken
En natuurlijk is het niet voor iedereen weggelegd
En natuurlijk kan het nóg erger
En natuurlijk......

Maar zo af en toe hè, dan kan dat zo binnen komen! En weet ik 'even' met dat gevoel geen raad. Het komt altijd op momenten dat je het niet kan gebruiken. Of laat ik maar eerlijk zijn, ik weet nooit goed hoe dat te delen. Ook al weet ik dat er nog zoveel andere ouders zijn die dit gevoel (her)kennen. De machteloosheid, de onredelijkheid, de boosheid soms.... En toch maakt je zo voelen geen verschil in de situatie. 

Om vervolgens weer op te staan en verder te gaan met de dingen die je moet doen.... De was, eten maken, huis opruimen, boodschappen doen.... En dan sta je daar met je lijstje in je hand, je weet wat je nodigt hebt en je zoekt in de winkel....ziet vanalles, maar niet wat je nodig hebt. En dan vraag ik me wel eens af 'zou die meneer/mevrouw daar ook zo zoekende zijn? Met zijn/haar hoofd totaal niet bij 10 biologische eieren?' Je hele wereld draait om maar een ding, Lennard....zijn zorg en alles wat hij nodig heeft. En toch wil je dat niet, er is zoveel meer!! Hoe fijn zou het zijn om eens een dag helemaal zonder zorgen of schuldgevoel te kunnen genieten? Zonder dat incomplete-gevoel op stap te kunnen gaan? 

It's now ten past eight and the world is slowly waking up. As most mornings lately, I sit on my balcony enjoying the early morningsounds. I've started reading a book again by a mother about life with and about her handicapped daughter. Even though it's so different from Lennard, the  confrontation and recognition hits home. Then I hear this voice in my head 'do something with your diaries....' If only I would, but I keep pushing that aside.

Lennard is still asleep, after having gone to daycare fout times this week, we let him. What we're going to do today I don't know yet.....maybe for a little walk

Geen opmerkingen: