Neem er nu maar even de tijd voor om weer wat 'letters op papier' te rammelen. Er gaat wel van alles door me heen 'oh ja, even onthouden om op te schrijven' en 'dat ook', maar er dan de tijd voor nemen... Inmiddels is Lennard alweer thuis en omdat dat alweer 4 weken geleden was, gaat hij deze week nog niet naar dagbesteding of fysio. Eerst maar weer helemaal wennen en op krachten komen.
Donderdag hadden we zijn rolstoel al meegenomen, omdat én de rolstoel en Lennard niet in 1 auto past. Oh ja, want onze eigen auto is stuk. De versnellingsbak is kapot, we kunnen er nog wel mee rijden maar durven het niet aan: staan we in de linkerbaan stil met Lennard achterin.... Gelukkig mogen we de auto van oma lenen waar we waanzinnig mee geholpen zijn!

Enfin, vrijdagochtend kwamen we bij Lennard om hem mee naar huis te nemen....niet dus. Hij had 's morgens nog een TC gehad en de arts wilde het eerst even aan zien voor we hem mee naar huis namen. Gelukkig mocht hij 's middags wel mee en was hij ook lekker wakker.

Tijdens deze opname zijn er 2 medicijnen iets verlaagd: fenobarbital en stiripentol(diacomit). Hierdoor is Lennard regelmatig heel helder, praat ook weer meer en begint wat (eenvoudige) liedjes mee te zingen. We gaan dus maar 'weer' op zoek naar kinderliedjes op cd, in de hoop dat hij de woorden oppakt en daardoor ook meer gaat praten. Op dit moment ligt de man nog lekker op bed 'buurman & buurman' te kijken..... blijft leuk en omdat het nu toch regent maak ik geen haast om hem eruit te krijgen, daarbij komt dat hij vanmorgen weer 37.5 temp had. Eind van de ochtend had hij 38+, blijven dus binnen. Met die regen geen probleem, nu met het zonnetje toch beetje jammer.

Tijdens deze opname mochten we ook lekker naar buiten met Lennard... nou,daar hebben we echt gebruik van gemaakt! Buiten het Sophia stond nog steeds die hoge kraan dus vaak even kijken! Maar ook langs de Maas wandelen en vooral heerlijk zitten met daarbij drankje en soms hapje, vooral voor Lennard want alles  wat er bij kan mag erbij! En door het mooie weer was het dubbel genieten....



de brug





helemaal geweldig!

 

'kijk pap...'



ook dit is aan de Maas!!
(ons favoriete plekje)



Zaterdag kwam Aafke oppassen en zijn Cor en ik naar Kaatsheuvel geweest. En nee, we hebben de Efteling niet gezien, wel de afslag. Wij zijn daar naar een bus wezen kijken: dit is hem!

Ook mochten we er even in rijden.... wat ging dat heerlijk. Cor koos ervoor om te zeggen welke kant op te gaan en ik me alleen hoefde te concentreren op het anders sturen, rijden en het verkeer. Laat ik het zo zeggen... de eerste meters waren best wel 'eng': je zit hoger, alles lijkt anders en ja, de knopjes enzo zijn op een vreemde plek. Vandaag gaat mijn lieve zwager (Cor z'n broer) naar de technische kant kijken. Of de motor goed is en al die dingen waar wij toch geen 'kaas van hebben gegeten' , zoals mijn vader zou zeggen. En naar aanleiding van zijn bevindingen gaan wij over tot besluit nemen. Wanneer alles goed is en wij de bus kopen, worden er spanbanden in gemonteerd om Lennard's rolstoel vast te zetten en een lift, want de oprijplaten zijn voor mij niet goed. Het hangt dan af van de levertijd van de lift wanneer de bus klaar is en wij hem kunnen ophalen. De verwachting is ongeveer 2 weken, maar of ik dat nog vol hou???

Cor is rond het overlijden van zijn moeder veel duidelijk geworden, we praten heel veel en hierdoor begrijpen we elkaar ook weer beter. Ook dat we afspraken moeten maken, zodat we voor elkaar weten wat wel of niet te doen. Ook al had ik altijd het idee dat dat 'vanzelf'  moest gaan (na zoveel jaar zou je het toch wel van elkaar mogen weten...) begrijp ik nu ook steeds meer dat we niet altijd de zelfde taal spreken. En daarin zijn we allebei best niet zo slim in geweest. Voor mij nog wel wennen en weer leren vertrouwen wat Cor zegt, maar ik merk dat dat heel voorzichtig bijdraait. Het feit dat Cor zo stellig heeft gezegd dat wanneer ik niet naast hem mocht zitten in de kerk, wij samen ergens anders zouden gaan zitten, heeft mij heel goed gedaan.

Dát hij tot die beslissing moest komen heeft mij wel verdriet gedaan..... dat de situatie zo is geworden en hij zulke beslissingen moet nemen, kan ik eerlijk gezegd niet begrijpen. In zulke omstandigheden wil je toch juist bij elkaar (mogen) zijn? En ja, we horen de meest verschrikkelijke verhalen rond overlijden van dierbaren en toch..... ik kan er niet bij, maar dat ligt aan mijn belevingswereld.